TROTS

Gepubliceerd op 19 april 2020 om 22:53

Wie is er trots op jou?


Als je als kind te horen krijgt dat een kind 80.000 euro kost tot zijn 18e jaar, is dat op zich, voor een kind, niet pijnlijk maar slechts een gegeven, een feit. Dit veranderd als eraan toegevoegd word dat ouders liever dat geld hadden gehad dan jou… als je moeder al eerder tegen je gezegd had dat ze helemaal geen kinderen had gewild maar dat deed voor (je vader) haar man.
Als het moment is gekomen om van lager school naar voortgezet onderwijs te gaan kan een nieuwe schoolkeuze best spannend zijn en een grote verandering. Normaal gesproken is dit een grote stap voor het kind (en voor de ouders) maar wel een gebruikelijke en natuurlijke stap. Dit veranderd wanneer het kind aangeeft graag op haar eigen niveau te willen, omdat het dan meer kanten uit kan en dit graag wil, maar tegen haar wordt gezegd; hoezo is VMBO niet goed genoeg voor je, voel je je daar teveel voor, je komt toch achter een kinderwagen te lopen.
Als de meester dan op afscheidsavond een gedicht voorleest met daarin een stukje dat je als kind volledig werd ondergesneeuwd door broer en ouders… krijgt je de bevestiging dat de situatie en de gevoelens wel klopten maar dat er niemand is geweest om je te beschermen, niemand die er ook maar iets aan heeft gedaan…
Wanneer je als kind niet weet wat er achter je rug om over jou verteld is, dat je niet weet hoe en wanneer je op wie moet reageren, omdat er misschien verhalen verteld zijn waar jij geen weet van heb. Verhalen vaak vol leugens en verdraaiingen. Dan kan je jezelf ook simpelweg niet verdedigen omdat je er geen weet van heb, maar je voelt het wel.
Wanneer je als kind altijd je best heb gedaan om gewaardeerd te worden om gezien te worden en om je geliefd te voelen en daarom dan je persoonlijkheid en je gedrag zo aan past, wanneer je als kind stikt in het gevoel dat je eigen gevoelens nooit goed genoeg zal zijn, wanneer je nachten wakker ligt met nachtmerries en niet naar je ouders kan voor troost…
Zo kan ik het lijstje nog veel langer maken. Dit geeft een mens zoveel schade aan je eigen waarde, zoveel schade aan je eigen trots, hoe kan God dan trots op jou zijn? Hoe kan je als kind (en later als volwassene) een goed vader gevoel hebben? En God wordt afgebeeld als de goede vader? En in de bijbel staat eert uw vader en uw moeder? Maar je voelt je slecht omdat je geen eergevoelens hebt voor je vader en je moeder?


Een van de dieptepunten in mijn leven was toen ik me knap ellendig voelde en troost zocht bij onze hond, dit arme beest heeft heel veel tranen opgevangen, hij was altijd ‘hondstrouw’ het beest gaf warmte en liefde en heeft alles braaf aangehoord en me nooit veroordeeld en ook nooit wat doorverteld. Op een gegeven moment besefte ik dat ik meer hield van dit beest dan dat van alle mensen om me heen, dit was voor mij een keerpunt. Ik als mens, moest voor de liefde van de mensen kiezen, anders zou ik een zonderling worden die nooit met andere mensen om zou kunnen gaan, ik moest bewust afstand doen tussen de liefde van mens en dier om mezelf te beschermen…. Met deze keuze is er een stukje liefde in mij geknapt. Met deze keuze moest ik wel verder met de wereld om me heen, ik moest overeind zien te komen.

Stukje bij beetje is het goed gekomen, ook al zal ik altijd mijn persoonlijke beschadigingen bij me dragen. Ik kom er wel, met vallen en opstaan. Meerdere malen heb ik Zijn aanwezigheid over me mogen voelen en me getroost gevoeld door Hem, Zijn directe nabijheid mogen ervaren en zonder Hem had ik het nooit kunnen doen.


En nog heb ik wel eens het gevoel er niet te mogen zijn, ooit was er in de media de term ‘’puinruim’’ generatie genoemd, en dat voelde zo verschrikkelijk toepasselijk… Als kind van narcistische ouders. Niet de kansen hebben gekregen die ik zou willen, niet de liefde en geborgenheid wat een mens zo hard nodig heeft. In een land die er niet is voor zijn eigen bewoners. Waar een financiële strop die boven je hangt zodra je ook maar iets verkeerd doet of er iets onverwachts in je leven gebeurt waar je niet op had gehoopt. Een land wat zegt sociaal en democratisch te zijn maar toch zo anders doet en zo anders aanvoelt. Met een man getrouwd te zijn die benoemd word als gefrustreerde boze blank man, afstammeling van een Nederlandse boer. Het idee dat alles om je heen scholen, kerken, werk, buren organisaties, media alles, alles is van een bepaalde politieke kleur en er is geen ruimte voor anders denkende dan word je meteen overschreeuwd en bestempeld als onmens, racist of fascist.
Democratie is de macht van de meerderheid, maar wat als de meerderheid stemt tegen (bv) Europa en het gaat wel gewoon door, wat als er geen referendum meer mag worden gehouden… wat als… zijn we dan nog wel een democratie?
Waar is je eigen stem en je eigen mening dan nog? Wat stel je als mens dan nog voor? Waar zijn wij nog trots op?


Het enige wat er nog overblijft is God. In een land van God los, een land wat aanvoelt als Sodom en Gomora. Vol afschuw over wat mensen elkaar aandoen. Vol verbazing aan wat er verdwenen is aan normen en waarden, die we in ons land hadden en waar nu voorledig overheen wordt gemarcheerd en wordt verpletterd. Een wereld die zich laat leiden door mensen met een dubbele agenda, die complete bevolkingen opsluit, economieën verscheurd, mensen zien als cijfers, virussen als een instrument…. Maar waar is de menselijkheid nog? Waar zijn wij nu nog trots op?


Eigenlijk is het een verschrikkelijke wereld om in te leven vol tegenstellingen vol van woede, vol van frustraties, vol haat, vol van zonde, vol van ellende… En toch ben ik trots. Trots op mijn boze gefrustreerde blanke man die het ziet, ziet wat er gebeurt, en kiest voor God. Trots op onze drie kinderen die vol geloof in God staan, die lijnen zien in de mensheid en in de bijbel. Trost op wie ik om me heen heb… en vooral trots op God dat Hij mijn God wil zijn. Dat Hij Zijn Zoon heeft gegeven, ik ben zo’n verschrikkelijk menselijk mens, zo vol fouten, alleen dankzij het kruis sta ik nog vol trots overeind.

Ja, ik voel me wel eens gebroken en verscheurd, zeker als ik wordt aangevallen op dingen die ik niet gezegd heb, zeker als mijn worden worden verdraaid. En weer kom ik eruit, elke keer weer sterker en sterker. Steeds meer durf ik in mezelf te geloven, en gesterkt te voelen. En als ik dan een stukje lees in de bijbel en mijn gevoelens worden bevestigd. Of ik hoor een mooi lied dat me beroerd  tot tranen, weet ik dat ik aan de goede kant staat dat Hij over mij waakt, dat Hij bij me is.

Wees moedig vertrouw op God
Mirjam

 

Het nummer Proud zit al een hele poos in mijn hoofd, en was de inspiratie om toch deze tekst toch te plaatsen en ik hoop en bid dat ook voor jullie dit lied je troost zal geven en je weer een trost gevoel mag geven.

 

On that day I stand before You overcome by all You are Filled with joy becouse I know You welkome me with open arms

https://youtu.be/h-_gCmkoFiI


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.